De dodo
"Wij jaagden hen malkander toe; in voegen dat wij hen met de handen konden grijpen: en als wij een aan 't been vast hielden en deze vogel daar over groot getier maakte zo quaamen anderen hier toe lopen om de gevangene te helpen; daar door zij zelven ook gevangen wierden."
Engelse, Portugese en vooral Hollandse zeevaarders hebben op Mauritius veel dodo's gedood en opgegeten - hoewel dat een niet onverdeeld culinair genoegen scheen te zijn, getuige de bijnaam van de dodo: "walgvogel". Toch zijn ratten, apen en varkens die met de schepen meekwamen waarschijnlijk de uiteindelijke oorzaak van zijn uitsterven. De dodo kon niet vliegen en broedde op de grond, waardoor zowel de eieren als de kuikens een makkelijke prooi waren
Tot voor kort leek er van de dodo niet veel meer over te zijn dan een handje vol botten en een schedels of delen daarvan. Onlangs echter heeft een groep onderzoekers in een moeras op Mauritius in een nog onverstoorde laag een groot aantal botten gevonden, waarondern een interessante hoeveelheid van de dodo.
Omdat er tot nog toe geen enkel compleet dodo-exemplaar gevonden is weten we niet precies hoe de dodo er uit heeft gezien. Het is echter wel duidelijk dat de meeste dodo-afbeeldingen een veel te dikke plompe vogel laten zien. Als de dodo in werkelijkheids zo dik geweest zou zijn dan hadden zijn poten zijn eigen gewicht niet kunnen dragen.
De dodo was een duif. Dat zou je zo op het eerste gezicht niet zeggen, maar wie wel eens een duivenkuiken van een paar dagen oud heeft gezien ziet een verrassende gelijkenis.
Er zijn wetenschappers die vermoeden dat de dodo als volwassen vogel het kuikenstadium niet helemaal ontgroeid was. Dit is een verschijnsel dat bijvoorbeeld bij salamanders regelmatig voorkomt. De donsachtige veren die de dodo op veel schilderijen heeft zouden daar op kunnen wijzen.
*Deze en andere
verhalen over uitgestorven vogels, met foto's van de beelden, zijn te vinden in
