Eerst even dit…

Eind maart begon ik enhousiast aan dit blog met het idee om het op deze plek uitsluitend te hebben over mijn werk. Dus geen al te persoonlijke verhalen. En vooral zonder de narigheid van ziek, zeer en eenzaamheid die voor veel mensen in deze tijd aan de orde van de dag is. Gewoon lekker vertellen over wat me inspireert en hoe ik daar een vorm voor zoek. Een blog dat je mee laat kijken als ik werk, dat je nieuwsgierig maakt, en af en toe een glimlach hoopt los te maken.

Maar toen werd het april en overleed plotseling mijn lieve moeder Gonny. Dan wordt het toch lastig om je verhaal te vertellen alsof je werk het enige is dat je bezig houdt. Alsof je werk niets te maken zou hebben met wat je meemaakt, denkt of voelt. Ik was al begonnen aan het volgende blog. Dat had ik gewoon af kunnen schrijven en plaatsen, alsof er niets gebeurd is. Maar er is wel degelijk wat gebeurd, en het heeft invloed op mij, en dan natuurlijk ook op mijn werk. Dus vóór dat andere verhaaltje moest ik eerst even dit kwijt.

Mijn werk gaat over waar ik me druk over maak, wakker van lig of van droom. En dus is het onvermijdelijk dat het soms persoonlijk wordt. Beeldhouwen is tenslotte soms net als het echte leven. En nu dan toch maar dat blog afmaken waar ik aan begonnen was.